کودکان کار و خیابانی: نگاهی اجمالی بر شیوع بیماری در این افراد

کودکان سرمايه های آينده  هر جامعه ای هستند. کودکان کار و خيابانی نيز جزئی از اين جامعه هستند هر چند که گاه جامعه به ديده ی ترحم و يا نفرت به آنان می نگرد و گاه بی تفاوت به آن ها، چشم خود را بسته و از کنار آنان عبور ميکند. کودکانی که فشار فقر و تنگدستی آنان را وادار به کار کرده است. کريستين بوبن می گويد :” بدبختی مانند ثروت از نسلی به نسل بعد به ارث می رسد.” کودکان فقير در خانواده های فقير به دنيا می آيند و به دليل نابرابري‌های ساختاری و اقتصادی، پا به پای فقر رشد می کنند. به اين ترتيب، فقر در نسل های آينده باز توليد می شود و چرخه ی فقرهمچنان به حرکت خود ادامه می دهد و می چرخد. کودکان همواره نيروی کار ارزان به شمار می روند و دستان کوچک بسياری از آنان با سختی های کار آشناست.کار کردن کودک مساله ای است که از ديرباز در تمام جوامع بشری وجود داشته است و از جنبه های مختلفی به آن نگاه می شود. زمانی که کودک برای کار از خانه بيرون می رود، هيچ تضمينی برای حفظ او از آسيب های اجتماعی وجود ندارد و زندگی وی در اين حالت، دستخوش تغييرات زيادی می شود. اين روند فرصت تحصيل، آموزش و بازی را از کودکان گرفته و باعث از بين رفتن خلاقيت آن ها شده است و در نتيجه آسيب های جدی جسمی و روانی به همراه می آورد.

یکی از این آسیب ها، بروز بیماریهای جسمی در این افراد است. در همین زمینه کامبر و توکا – گگونی (2015) در طی انجام پژوهشی بیان داشتند  که  این کودکان برای مدت طولانی در تحقیقات بهداشتی کمتر حضور داشته‌اند و مورد توجه بوده‌اند. این یک نگرانی است؛ زیرا کودکان خیابانی در معرض خطر بیشتری برای مبتلا شدن به بیماری هستند. سبک زندگی بی خانمانی، آنها را نسبت به کودکانی که در خانه زندگی می کنند در برابر خطرات و مشکلات سلامتی آسیب پذیرتر می کند. در حالی که در خیابان ها پرسه می زنند و برای تامین نیازهای اولیه غذا و پول کار یا تکدی‌گری می کنند و در خانه های نیمه ویران، زیرزمین های متروکه، زیر پل ها و در هوای آزاد زندگی می‌کنند.  نتایج این پژوهش نشان داد که تعداد پسرانی که در خیابان کار و زندگی می کنند، بیشتر از دختران است که عمدتاً به دلیل فقر و بدرفتاری خانه را ترک کرده اند. این کودکان در این کشورها به دلیل عواملی مانند بی خانمانی، رفتارهای جنسی پرخطر، سوءمصرف مواد و خشونت در معرض سلامت ضعیف قرار دارند. از جمله مشکلات بهداشتی شناسایی شده می توان به اختلالات رشد و تغذیه، آسیب های جسمی، خشونت، سوء استفاده جنسی، بیماری های مسری از جمله بیماری های اسهالی، مالاریا، بیماری های تنفسی، بیماری های گرمسیری نادیده گرفته شده، مسائل مربوط به سلامت روان، سوء مصرف مواد، اختلالات سلامت باروری، مرگ و میر، بیماری های مقاربتی اشاره کرد.

علاوه بر این، مطالعه ای که در اسکندریه مصر انجام شد، نشان داد که تعداد کودکان کار و خیابانی دچار سوءتغذیه و کم خونی بسیار زیاد است (شیوع 83 و 78 درصدی). (سالم و اللطیف، 2002؛ نادا و همکاران، 2010). مطالعات نشان داد که کودکان با پیوندهای خانوادگی قوی نتایج رشد بهتری نسبت به آنهایی که پیوندهای خانوادگی کم دارند یا بدون پیوند هستند، دارند. در برخی کشورها گزارش شده است که اختلالات تغذیه ای بر رشد و تکامل تأثیر می گذارد و کودکان کار و خیابانی را مستعد سایر مشکلات سلامتی از جمله بیماری های مزمن، کم خونی، عفونت ها و اختلال بینایی می کند. بررسی ما نشان داد که مصرف بیش از حد مواد غذایی که منجر به چاقی می شود، این کودکان به احتمال بیشتری دارای کمبود آهن و کم خونی، اختلال در بینایی به دلیل کمبود ویتامین A باشند. این امر به رشد و تکامل این کودکان آسیب می رساند و ممکن است منجر به بیماری های مزمن، عفونت ها و بسیاری از مشکلات سلامتی دیگر شود (نیماکوی و بروکس، 1994؛ آیایا و اسامایی، 2001). همچنین نتایج نشان داده است که این کودکان بیشتر در معرض آسیب های جسمانی مانند منقبض شدن عضلات، بریدگی، خراش، پارگی، قطع عضو، سوختگی، کبودی ناشی از درگیری های خیابانی و تصادفات با موتورسیکلت و خودروهای در حال حرکت است (نادا  و همکاران، 2010؛ بار اون، 1997).

همچنین بر اساس نتایج به دست آمده عفونت‌های مقاربتی مانند HIV  و ایدز در بین کودکان کار خیابانی بسیار زیاد گزارش شده است و برخی مطالعات نشان داده‌اند که این موارد بیشتر در  زنان کارگر جنسی، رانندگان کامیون و زندانیان است. این دلیل مهمی است که چرا باید این جمعیت فورا مورد توجه قرار گیرند و مداخلات لازم برای کمک به آموزش این گروه از کودکان در مورد خطرات و عواقب رابطه جنسی محافظت نشده، بیماری های مقاربتی و عفونت HIV وجود دارد. آگاهی در این مورد در میان این کودکان محدود است. زیرا بیشتر آنها اطلاعاتی در مورد HIV از همسالان خود دریافت می کنند. همینطور فقط تعداد کمی از پاسخ دهندگان می دانستند که راه اصلی انتقال HIV از طریق رابطه جنسی محافظت نشده است(مودینگایی و همکاران، 2011؛ اوپونگ آسانته و همکاران، 2015).

این موارد تنها بخشی از مهم ترین اسیب های بالقوه برای این کودکان بر اساس نتایج پژوهش های مختلف بود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مداخلات اولیه ای که می تواند از کاهش سلامت جسمی و روانشناختی جلوگیری کند و وضعیت سلامت کودکان خیابانی را بهبود بخشد ضروری به نظر می رسد که این اقدامات شامل تامین سرپناه ایمن، تغذیه مناسب، دسترسی به مراقبت های بهداشتی، آموزش بهداشت، و سلامت باروری جنسی، محافظت در برابر هر گونه سوء استفاده، خشونت و سوء مصرف مواد است.


بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *